Dernière neige

 

Que s’étendent les blanches masse de neige pour que l’on puisse aller sans bruit

                                                                                                          - sans échos –

Que s’étendent les blanches masse de neige pour que givrent mes songes sans 

     printemps

                                                                                                        - sans échos –

 

 

     En mai l’obscurité étendra dans la nuit un velours noir, sur le pavé des ruelles

     et les contours des maisons  glisseront vers les vergers dans une splendeur 

          d’étoiles.

     Les nuits – les nuits entreront dans ma vie tout doucement de derrière un avenir

          charbon

     et elles resteront bien seules elles-mêmes – dessinées en la profondeur du noir

          charbon - -

 

 

En mai il y aura les petits matins du levant peints en couleurs vives d’un doux 

     pinceau.

Le ciel – bleu, un léger bleu de Prusse et la frange demi-chrome rayonnera,

les toits miroitants cinabre et le parme qui s’étend sur les lilas –

en mai il y aura des petits matins de couleur claires – matins-aquarelles de 

     couleurs claires.

 

 

     Et les après-midi seront comme la joie – sépia semée en éclairs jaunes,

     le ciel passera par la vigueur de l’ultra-marine, les toits par le carmin sans ombre

          plat,

     Et dans les jardins le vert des feuillages de lilas se réchauffera en une large

          intense tache

     car les après-midi seront – comme la joie – peints de taches pleines à l’huile.

 

 

Et les soirs en mai s’abandonneront à des rêveries et se tairont pensivement - - 

     quand ? - -

le ciel s’abaissera bas, très bas et au loin il inclinera au vert céladon,,

toutes les couleurs pâliront tout doucement assourdies dans des gammes mineures,

et les soirs en mai s’abandonneront à des rêveries mélancoliques tissées de pastel

 

 

Que s’étendent les blanches masse de neige pour que givrent mes songes sans 

     printemps

                                                                                                        - sans échos –

 

Que s’étendent les blanches masse de neige afin de pouvoir marcher sans bruit

                                                                                                          - sans échos –

 

                                                                                                           23 avril 1933

 

 

Traduit du polonais par Isabelle Macor

in, Zuzanna Ginczanka : « Les Centaures & autres poèmes »

Editions La Barque, 35000 Rennes, 2024      

 

  

Ostatni śnieg 

 

 

Niech się ścielą białe masy śniegu, żeby można było iść bezgłośnie

                                                                                                             – bez ech –

Niech się ścielą białe masy śniegu, by zszroniło moje sny bezwiośnie –

                                                                                                             – bez ech –

 

 

     W maju nocą bruki bocznych ulic mrok wyścieli, jak czarny aksamit,

     i kontury domów spłyną w sady wyiskrzonej suto skier gwiazdami.

     Noce – noce wejdą w moje życie cichuteńko zza przyszłości węgła

     i zostaną zbyt samotne sobą – rysowane głębią czerni węgla – –

 

 

W maju będą ranki jasnobarwne malowane wschodów miękkim pędzlem.

Niebo – błękit, lekki błękit pruski i promieni wpółchromowe frędzle,

połyskliwe cynobrowe dachy i liliwość, która w bzach się ściele –

w maju będą jasnobarwne ranki – jasnobarwne ranki-akwarele.

 

 

     A południa będą, niby radość – rozsypana sepia w żółte blaski,

     niebo przejdzie w krzep ultramaryny, dachy w karmin bezcieniowo płaski,

     A w ogrodach zieleń bzowych liści w jedną mocną plamę się rozgrzeje,

     bo południa będą, niby radość – malowane pełnych plan olejem.

 

 

A wieczory w maju się rozmarzą i zamilkną w zamyśleniu – – kiedy? – –

niebo nisko, nisko się pochyli i w oddali skłoni się w seledyn,

wszystkie barwy cichuteńko zbledną uciszone w minorowe gamy,

a wieczory w maju się rozmarzą w melancholię wsnute pastelami

 

 

Niech się ścielą białe masy śniegu, by zszroniło moje sny bezwiośnie –

                                                                                                             – bez ech –

 

Niech się ściela białe masy śniegu, żeby można było iść bezgłośnie

                                                                                                             – bez ech –

 

 

Poezje zebrane (1933 – 1944) 

Wydawnictwo Marginesy, Warszawa., 2023 

Poème précédent en polonais :

 
Wisława Szymborska (1923 – 2012) : Le tournant du siècle / Schylek Wieku (12/06/2025)